44 chrząstek, więzadeł i dróg oddechowych. Części lewe i prawe są wymienione osobno.
Chrząstka pierścieniowata, mniejsza, ale grubsza i mocniejsza niż chrząstka tarczowata, tworzy dolną i tylną część ściany krtani. Ma wąski łuk z przodu i głęboką, szeroką płytkę (blaszkę) z tyłu. Jej dolny brzeg łączy się z pierwszym pierścieniem tchawicy więzadłem pierścienno-tchawiczym.
Oskrzela segmentowe są gałęziami drzewa oskrzelowego wewnątrz płuc. Tchawica dzieli się na oskrzela główne prawe i lewe, które rozgałęziają się na coraz mniejsze drogi oddechowe kończące się maleńkimi pęcherzykami powietrznymi zwanymi pęcherzykami płucnymi. W miarę dalszego rozgałęziania ściany zawierają coraz mniej chrząstki i więcej mięśni gładkich.
Oskrzele główne lewe, długie na prawie 5 cm, jest węższe, ale dłuższe niż prawe. Przechodzi pod łukiem aorty i krzyżuje się z przodu z przełykiem, przewodem piersiowym i aortą zstępującą. Oskrzele wchodzi do wnęki płuca lewego na wysokości szóstego kręgu piersiowego.
Szersze, krótsze i bardziej strome niż lewe, oskrzele główne prawe ma około 2.5 cm długości. Wchodzi do płuca prawego niemal na wysokości piątego kręgu piersiowego. Około 2 cm od początku oddaje gałąź do płata górnego, a następnie dzieli się na gałęzie do płata środkowego i dolnego.
Tchawica, potocznie nazywana rurą oddechową, jest główną drogą oddechową do płuc. Na wysokości piątego kręgu piersiowego dzieli się na oskrzele prawe i lewe, a przełyk leży bezpośrednio za nią. Chrząstka w jej ścianie chroni tchawicę przed zapadnięciem, a śluz w jej błonie śluzowej zatrzymuje cząstki unoszące się w powietrzu, zaś rzęski przesuwają ten śluz ku górze.
Z tyłu języka znajduje się nagłośnia, sztywny, a jednocześnie giętki kawałek chrząstki pokryty warstwą tkanki. Podczas połykania zamyka się nad tchawicą, aby pokarm nie wszedł do dróg oddechowych. To zamknięcie pomaga zapobiegać kaszlowi lub zachłyśnięciu po przełknięciu.
Sprężyste pasmo, więzadło gnykowo-nagłośniowe, łączy nagłośnię z kością gnykową. Biegnie od dolnej części przedniej powierzchni nagłośni do górnego brzegu trzonu kości gnykowej. To pasmo należy do więzadeł zewnętrznych krtani, które łączą jej chrząstki z kością gnykową i tchawicą.
Chrząstki klinowate to dwa małe, wydłużone kawałki żółtej chrząstki sprężystej, po jednym po każdej stronie krtani. Każda leży w fałdzie nalewkowo-nagłośniowym, czyli fałdzie błony śluzowej rozpiętym między bokiem nagłośni a szczytem chrząstki nalewkowatej. Unosi tam na powierzchni małe białawe wybrzuszenie, tuż przed chrząstką nalewkowatą.
Dwie chrząstki nalewkowate leżą z tyłu krtani, na górnym brzegu płytki chrząstki pierścieniowatej. Każda ma kształt piramidy. Przedni róg jej podstawy, wyrostek głosowy, zakotwicza więzadło głosowe, a róg zewnętrzny, wyrostek mięśniowy, przyjmuje dwa mięśnie pierścienno-nalewkowe.
Dwa małe, stożkowate guzki żółtej chrząstki sprężystej, chrząstki rożkowate, leżą na szczytach chrząstek nalewkowatych z tyłu krtani. Przedłużają chrząstki nalewkowate do tyłu i ku linii środkowej. Każda leży w tylnej części fałdu nalewkowo-nagłośniowego błony śluzowej i czasem zrasta się z chrząstką nalewkowatą.
Stożek sprężysty (błona pierścienno-tarczowa), zbudowany głównie z żółtej tkanki sprężystej, łączy chrząstki tarczowatą, pierścieniowatą i nalewkowate. Jego cienkie części boczne leżą tuż pod błoną śluzową krtani. Każda biegnie od górnego brzegu chrząstki pierścieniowatej do więzadła głosowego, które tworzy jej wolny brzeg.
Szeroka płyta tkanki włóknistej i sprężystej, błona tarczowo-gnykowa, łączy górny brzeg chrząstki tarczowatej z kością gnykową. Jej grubsza część środkowa to więzadło tarczowo-gnykowe pośrodkowe. Okrągły sprężysty sznur, więzadło tarczowo-gnykowe boczne, tworzy jej tylny brzeg po każdej stronie i sięga do rogu większego kości gnykowej.
Wewnątrz każdego fałdu głosowego (struny głosowej prawdziwej) biegnie więzadło głosowe, mocne pasmo żółtej tkanki sprężystej. Rozciąga się od kąta chrząstki tarczowatej z przodu do wyrostka głosowego chrząstki nalewkowatej z tyłu. Fałdy głosowe, które obejmują oba więzadła, biorą udział w wytwarzaniu dźwięku.
Grube i mocne, więzadło pierścienno-tarczowe pośrodkowe jest przednią częścią stożka sprężystego (błony pierścienno-tarczowej). Wąskie u góry i szerokie u dołu, łączy przód chrząstki tarczowatej z przodem chrząstki pierścieniowatej. Mięsień pierścienno-tarczowy zachodzi na nie po każdej stronie, a między tymi dwoma mięśniami leży ono tuż pod skórą.
Trzonek nagłośni jest przymocowany do chrząstki tarczowatej więzadłem tarczowo-nagłośniowym, długim, smukłym sznurem sprężystym. Sznur przyczepia się w kącie, w którym spotykają się dwie płytki chrząstki tarczowatej, tuż pod wcięciem tarczowym górnym. Sama nagłośnia jest cienką, liściastą płytką chrząstki włóknistej przed wejściem do krtani.
Największa z chrząstek krtani, chrząstka tarczowata, składa się z dwóch płytek (blaszek). Płytki łączą się pod kątem w linii środkowej, tworząc wybrzuszenie pod skórą: wyniosłość krtaniową, czyli jabłko Adama. U mężczyzn wybrzuszenie jest większe, a błony i więzadła łączą chrząstkę z kością gnykową i chrząstką pierścieniowatą.
